OVER MARGREET
Geboren in 1960, te Apeldoorn, woonachtig in Arnhem.
Nadat ik in de jaren ’80 mijn opleiding tekenen, schilderen, grafische technieken en omgevingsvormgeving heb gevolgd bij de HKA te Kampen en de KHKA in Den Haag, verhuisde ik naar Arnhem en ben ik daar, als gediplomeerd docent, teken- en schildercursussen en workshops gaan geven aan volwassenen bij verschillende culturele instellingen. Daarnaast voerde ik regelmatig opdrachten uit voor particulieren en bedrijven, zowel muurschilderingen als portretten, en schilderde ik zonder pretenties in mijn atelier.
Vanaf 2018 is daar, mede dankzij het deelnemen aan de 3-jarige opleiding van de” Upgraders in Art” te Arnhem, verandering in gekomen. Mijn belangstelling voor het tekenen en schilderen verdween ongemerkt naar de achtergrond, terwijl ik steeds meer plezier kreeg in het experimenteren met materialen die ik voor het eerst in mijn vingers kreeg en die ik ook ruimtelijk kon vormen. Met eigenzinnige materialen een proces aangaan, terwijl je niet weet waar het zal eindigen, fascineert mij. Het gegeven dat je het object dat daaruit ontstaat met je handen kunt aanraken, er omheen kunt draaien, er snelle ingrepen in kunt doen en dat de omgeving waar je het tenslotte positioneert ook zijn impact heeft, maakt dat ik iedere keer met andere ogen naar mijn werk kan kijken, dat bevrijd mij.
HET WERK
Tekst van Alex de Vries naar aanleiding van de in 2022 geëxposeerde objecten :
Haar betrekkelijk kleine sculpturen laten als het ware schaalmodellen zien van onbenoembare plastische objecten waarvan de herkomst raadselachtig is. Doordat ze geometrische vormen combineert met organische materialen en technische constructies met handmatig gemaakte tegenvormen ontstaan tweeslachtige beelden. Vaak vertonen ze een symmetrie in de verhouding tussen vorm en antivorm, tussen vaste kern en vloeibare omhulling, waarbij de spiegeling van het een in het ander de spanning tussen uitersten oplost.
Je zou kunnen zeggen dat het afgietsel dat bij haar uit de mal komt niet representeert wat ze erin heeft gegoten. De uitkomst van haar sculptuur is altijd ongewis. Er wordt een schelp opengebroken en er komt iets tevoorschijn wat niet overeenstemt met het gekende binnenste. Die discrepantie is verrassend en ontregelend. Als je dat op haar persoonlijkheid als kunstenaar betrekt zie je iemand die uit haar schulp kruipt en een gedaante aanneemt die anders functioneert dan in uiterlijk vertoon van haar wordt gedacht. In haar werk keert zij zichzelf binnenstebuiten om in het reine te komen met zichzelf. Een beeld van haar is een harmoniemodel.
Een belangrijk inspiratiebron voor haar is Isa Genzken die net als zij met uiteenlopende materialen werkt. Waar Genzken met dagelijkse gebruiksvoorwerpen een scherpe en speelse maatschappijkritische reflectie laat zien, is het werk van Margreet Heinen amorfer en meer in psychologische zin onthutsend. Er wordt in haar werk iets overwonnen. Wat zij in feite niet kan, zet ze in als haar werkwijze door op bijna kinderlijke wijze daar een eigen vorm voor te vinden. Haar werk komt spelenderwijs tot stand waarmee ze laat zien dat ze aan haar beperkingen voorbij gaat. Van kinderklei laat zich alles maken. Ze omschrijft haar sculpturen als kinderen die dezelfde moeder hebben maar steeds een andere vader. Bij elkaar genomen vormen ze een samengesteld gezin.
GEEN AFBEELDING OP DEZE SITE MAG ZONDER TOESTEMMING WORDEN GEBRUIKT.